Popüler Yayınlar

Bu Blogda Ara

3 Ocak 2012 Salı

yine başlık yok

ne yazıcagını bilmeyince insan başlıkta olmuyo..yazmadıgım için böyleyim diyorum bazen .yazmadıgım için unutuyorum,yazmadıgım için kızıyorum yazmadıgım için rahatlayamıyorum tepkilerim kendime bile büyük oluyo.konuşmuyorum da.ayten ablamdan başka kimseyle konuşmuyorum.anlatmıyorum susuyorum duruyorum bekliyorum ve sonra tabiki normal bir insan gibi patlayıp,anlamayana anormal tepkiler veriyorum.anlamicagına inandıgım emin oldugum insanlara konusmadım ki ben hiç.çırpınarak anlatmayı denemedım.dinledim çare buldum ve mükemmel sorun çözücü olarak herkesin hayatında yer edindim.kimse anlamadı bilgece ve ince ince ördüğüm zırhımın altında ki,sessiz ama atak düşüncelerimi..patlamayı bekleyen ruhum gibi akıyor ve aktıkça yüreğimi paramparça ediyor..bir arzu hücresi gibi hissediyorum kendimi.arzularıyla gelip gerçekleştirip gidiyorlar.ama benim arzularıma cevap veren yok ,neden çünkü aybikenin arzusu yok.e olmaz tabi taş o.niye olsun ki.hayat hep güzel ona.takmaz hiçbişeyi umursamadan yaşar hayatı.yoktur hiç sorunu uzaydan geldi o.güler geçer..
kahkahanın bozulması ve hüzne çevrilmesi için akıl almaz çaba sarfedenlerle yaşıyoruz.bunları bilirkende bişeyler beklemek yanlış aslında.bekledikçe üzülür üzüldükce büzülürsün.yasada kural da kanunda bu.
ben yanlışlıklara kahpeliklere hatalara vurdumduymazlığa hepsine alışkınım,hepsini aptal taklidi yaparak izliyorum..gercekten aptal olmayı ve anlamıyo olmayı dileyerek,farkında olmamın bana acı cektırmesıne izin vererek izliyorum.ama ne yapacagını bilememe noktasına gelince takılıp kalıyorum.bugün sadece iyi degılım cumlemın arkasından samet 'bükü sün sen,bikere sinirlenince hiç güzel hatun gibi olmuyosun sana manyak manyak gülmek yakısıyo ne siniri ne kötülüğü siktir et sen istedigin herseyı yaparsın yeterki iste'dediğinde işte dedim sorun.istediğimi mi yapıyorum,yada ne istediğimi biliyomuyum.hırsım sinirim neye kime.onlaramı yoksa bu ültiması veren kendimemi.nasıl cıkarıcam bilmiyorum ki.boş boş cümle dogrumu yanlısmı anlamadan yazıyorum sımdıde.klavyeden çıkarıyorum işte.insanların benden hayatım boyunca hep fazla seyler beklemesınden de sıkıldım.neyim ki ben.halledemiyorm işte ya bu kadar basit.üstümde ki bu psikolojiyi alın benden artık.beni bunaltan cıldırtan kendimden cıkaran bı olayı ,kendimi unutarak yüzümü karakterimi hiçe sayarak belki 3 gün önce bana sorsalar  yanlış diyecegım bı sekılde çözdüm.çözdüm ve gülümsedim.rahatladım.allah belanı versın diye bı mesaj aldım.ve gülücük yollayarak cevap verdim.şimdi bunu kime nıye acıklamak zorundayım.yaptıgım seylerin hesabını kendımden baska kımseye vermek zorunda deılım.yaptım ve yaptım mutluyum bu kadar.işte bu noktada cidden umursamazım ben.umursamadım da..mutluydum çok hemde...dum...neden hiç haketmedıgım şekilde düşüncesizce insafsızca 5 yaşındaki bir çocuk,yada tam bir fitne arkadas gibi davranılarak bu mutlulugum elımden alındı.nasıl yaptıgım hersey bır anda paramparca edıldı.içimdeki bu huzuru alanı asla ama asla affetmicem.ne sinirim geçicek ne kararım değişicek..konusmak istemıyorum işte cunku hıcbır bahane kabul etmıyorum.kabul etmedıgım bahaneleri duymamak içinde o telefonu acmıyorum.acmicam ve konusmıcam.benım kafamda bıten bi şey bıtmıstır.ve bı sekılde bu olayı toparlicam ve sadece kendimi rahatlatıcam yeniden..yine kendimle güçlenicem.kendimi kendim ayaga kaldırıcam.bunu basarıcam..inanıorum.ama telafisiz hata yapanı da unutmicam.benim canımı yakan kimseye yer yok hayatımda.olmicak ta asla.bu sacma sapan sesli düşünme ve kendiyle hesaplaşmaya dönük yazıyıda sadece bu blog sayfasında okuyup okuyup bugünlerdeki kendimi yorumlamak için yayınlıyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder