sessiz bi nefes bi dokunuş hissedersin bedeninin her zerresinde..çıglıklar yükselir ruhundan..umuda,kayboluşa, belkiye, keşkeye dair..olumluyla olumsuzu ayırdedemediğin.hangisi daha dogru bilemezsin.canın öylesine yanar ve acıyla öyle bı bagdaşırsın ki, nedenini sorgulamaya gerek kalmaz.duyumsayamadıkça huzuru, geçici ve anlık mutlulukları bile hissedemezsin artık..bazen bi gemi olursun insanların sana yalnızca uzaktan bakabildiği ve sadece tahminlerde bulunabildiği bazense bi bardak, sürekli içindedirler bütün benliğini kaplarlar ama sadece bitene kadardırlar..sonu gelmeyen bir nehir olmaz hayatında.olamaz, belkide olduramazsın.zorladıkca bıkar bıktıkca zorlanırsın.git demek gel demenin önüne gecmişşe ne yaşamanın, ne de var oluşun bi önemi vardır.varoluşun sezgisel dokunuşlarıyla yetinmek zorundasın.bunu açıklamakta , anlaşılmasını saglamakta hayattaki en zor şey.vazgecersın hatta hıc denemezsin ve güldürürken gülmeye anlamıyo olmaya devam edersin.bu nokta da bi cokları ıcın baslayan hayat senin için bıtmiştir aslında.bunun farkındalıgı ise çekılmez olandır.ne kıtap çözer işini ne kalem.ne adımların ne de deniz.kendine itiraf etmekte zorlandıgın herseyle güclenmez ruhun erirsin..zirveye ama ters yöne.
korkuyorum ben.fazla yüzeyselleşmekten, ana ayak uydurmaktan ,benliğimi kaybetmekten.ben olamamaktan , pergel olmaktan..çırpınıyo ruhumun her köşesi, çırpınıyo ama işe yaramıyo.işte zorlayanda bu ya.umarsız beyinlerin manifestosu..
daha fazlası olmuyo sonra belki..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder