Popüler Yayınlar

Bu Blogda Ara

25 Ekim 2010 Pazartesi

ÖzleDimS

özledim 1
yemek yapıp onu çağırmayı  bütün yemeklerımı begenmesini,beraber dizi ızlemeyı hatta en uyuz oldugum sey olan gömmleklerını ütülemeyi bazen kavga etmeyı ama hep canımla beraber olmayı özledıım..








Özledim 2

odamın kapısından ıcerıye albeni uzatmasını karısık odam ıcın hergun edebi yazılar yazıp benı utandırmasını bizi 15gunde bir sinemaya götürmesini arada birde olsa yüzünün gülmesini pazar sabahlarını o sabahlardakı oyunlarımızı müzigimizi bestelerimizi özledim....













Özledim 3
o güzelliğini,yeşil gözlerini anneeeeem demeyi,çoğu zaman beni kızdırmasını ama 5 dk sona anne oldugunu hatırlamasını hıc unutmamasını ,sakızıma kdr düşünmesini su böreğini kahvaltılarını bana her sabah usenmeden kızarttıgı patatesi ,beni çok sevmesini özledim....








Özledim 4

Buraya sığmaz...yetmez...özlemek canımı acıtıyo artık...fazla özledim ...












Özledim 5
beni hep anlamasını konusmama grk duymamasını itiraz etmemesini hayattakı bı ınsanın basına gelebılıcek en ıyı dostu tek ümidimi solmicak tek  ümidi ben, hıc kırmayan tek insanı bu an ı bu fotografı çook hemde çok özledim....









devami gelicek şimdilik bu kdr...özlemsizlikten degıl  vakıtsızlıkten..

22 Ekim 2010 Cuma

en fazla ne kdr özlenirse istanbul...
güzel aslında en azında max a ulstık fazlası yok...
hep öyle olmadımı hep en baskın duygularla yaklastım ıstanbula
cokk uzak kaldım
cok gıtmek ıstedım
cok engellendım
cok kendımı durdurdum
cok savas verdım
cok tanımadım
cok sevdım
cok tanıdım
daha cok sevdım
cok kostum cok yoruldum cok bunaldım ama çokk  sevdım
hayatımda en fazla en derin en vazgecıllmez askı ıstanbula verdım .hiç bir erkek onun ustune cıkamadı hıc kımse daha buyuk bı ask yasatamadık bana askın ne oldugunu ben istanbulla ogrendım
çok caçuk gıttım cok cabuk alıstım
cok kopamadım
cok zayıfladım
cok agladım
çok çırpındım
çok vazgectım
cok aglattım
çok direndim
çok koştum koşturdum
cok guzel oldu hersey
cok guzel oldu duzenım
cok ani koptum
çok ani uzaklastım
çok çok çook özledım en fazlası daha fazlası yok
korkuyorum gittigimde çok korkmaktan korkuyorum....

RÜYA

Gördügü güzel bir rüyanin etkisinde uyandi çocuk yagmurlu bir günün sabahina! Sarildigi yorgani üzerinden kaymisti ve üsüyordu! Yagmurun sesi daha bir mahmurluk veriyordu çocuga. Azicik daha uyusaydiya ne olurduki belki gene rüya görürdü! Belki yine onu görürdü! Yüzünde hafif bir tebessümle tam uykuya birakacakti ki kendini dur dedi birisi dur uyuma! O birisi içindeki histi! Rüyalar uyanilmak içindir nede olsa! Her rüya bitmek üzere baslar ve son bulur! Yüzde bazen buruk bir gülümseyis belkide gözyasi gemileri birakir! Önemli degildir rüyalar ,yasanmisliklar daha sonrasinda! Yaz bitmistir ama yeniden gelecektir eninde ve sonunda...

vakit nakitse kaybedilmemelidir:)))))

madem yazmayı sefiyorum o halde yazmalıyım
madem yazıyorum o halde artık bı blog hesabı acmanın vaktı geldıde gecıyo
onlıne yerlere yazmayı pek sefmem ben aslında kagıdın kalemın tadını vermez ve nedense azda olsa bı gerı cekılır ınsan duzen verır dusuncelerıne oysa ben savruk olmak ıstıyorum..savrugum çünkü,hayatım savruk düşüncelerim de öyle...öyle yapmazsam ben olmam...böyle olmadıkları halde böyle yazanları sevmıyorum bende babam gibi..oda sevmez bırak oldugu gıbı kalsın dusuncelerın derdi hep...savruksan öle kalsın..elleme...dokunmaa dokunulmazki zaten dusuncelere...istemekle dokunmakla ellemekle kurcalamakla degısebılıcek bışiy degılki dusunceler...sen ıstedıgın hale getıremezsın kı onları...öyle dusunmek ıstesende buna belkı baskalarını ınandırabılırsın ama kendını asla...beynın ızın vermz buna..oyusden dokunma bozma hersey gibi dusuncelerıde yapaylastırma...bırak barı onlar dogal kalsın....sade kalsın...senin kalsın....
bırak ki yüreğin kağıdın aklına düşsün..mürekkebin koyuluğuna karışsın içindeki karanlık düşünceler.. düğümler....